رزم سیمرغ

اخبار مربوط به فدراسیون بوکس

نخستین کسی که بوکس را به ایران آورد چه کسی بود ؟ این سوال را امروز کسی نمی تواند پاسخ دقیق و درست بدهد ، اما میتوان گفت : بکس همزمان با جنگ جهانی دوم به ایران گام نهاده و نخستین بار در اسکله کشی هایی که در بنادر جنوبی کشورمان لنگر انداخته بودندف تمرین و در این بنادر انجام می شد . جوانان ایرانی با مشاهده تمرین و مسابقه افسران و سربازان خارجی به بوکس علاقه پیدا کردند و به استقبال آن شتافتند . بدین ترتیب می توان گفت افسران خارجی ، نخستین کسانی بودند که وسایل بوکس را هم آنان به ایران آورده و معرفی کردند . در جمله این افسران از افسری به نام " باسترکروبل " آمریکائی نام برده اند که وسایل بوکس را به ایران آورده است . وی مدیریت کالج ارومیه (در شمال غربی ایران) را بر عهده داشت و خود بوکسور بود وی جوانان ایرانی را در این منطقه از آذربایجان ایران تمرین داده است . پیشکسوتان بوکس روایت کرده اند یک مهندس چک اسلواکی به نام " فایت " هم در سال 1341 به تهران آمده ، در کمپانی اشکودا مشغول کار شده و چون وی از قهرمانان سنگین وزن اروپا به شمار می رفته و مدعی پیروزی بر قهرمان جهان " ماکس شملینک " آلمانی بوده است . از جمله کسانی بود که ابزار تمرین بوکس به ایران آورده و کلاس آموزش بوکس دایر کرده است . مطابق این روایت، مهندس " چک اسلواکی" شاگردانی داشته است که از میان آنها ناطقی، زنگنه پور از مطرح ترین بوکسورها بوده اند . در تهران یک بوکسور به نام " حسن ماسیست " هم داشته که مرحوم بهرام خانقاهی از شاگردان برجسته وی بوده است . وی قرار مبارزه با مهندس چک اسلواکی می نهد اما مسابقه شان به دلایلی انجام نمی شود . بوکس از سال 1314 در چند شهر ایران هم آموزش و تمرین داده شده از جمله بوشهر مشهد مقدس در شمال شرقی ایران . در مشهد مرحوم منوچهر مهران ، حسن بنایی در سنین جوانی از مهندس فایت درس گرفته اند . دکتر مهران کسی بود که باشگاه معروف بوستان ورزش را بنیان نهاد و دکتر بنایی ، کسی بود که سازمان پیشاهنگی را در ایران تاسیس کرد . اینان بعدها به عنوان برجسته ترین استادان ورزش در امور جوانان کشور ایران شناخته شده ، بلند آوازه شدند . اما چه کسی بوکس را به صورت کلاسیک و اصولی آموزش و توسعه داد و در ایران به عنوان بنیانگذار این ورزش شناخته شد . مرحوم عبد ا... نادری را به عنوان بنیانگذار اصلی بوکس ایران معرفی کرده اند او وزنه بردار بود و اواخر سال1321 پس از آشنایی با " پل دولین " افسر آمریکایی و مسئول ورزش آمریکائیهای مقیم تهران ( و شاید ایران؟) . از او دعوت می کند که به باشگاه راه آهن تهران آمده ، پیش مرحوم نادری به تمرین وزنه برداری بپردازد و اگر می تواند ، یک رینگ بوکس با کمک آنها در باشگاه راه آهن نصب کرده ، به آقای نادری و احتمالاً دیگران بوکس یاد دهد . مرحوم نادری در سال 1322 از طرف دستگاه تربیت بدنی و ورزش ایران، مدیریت بوکس کشور را بر عهده گرفت و دولت از سال 1323 به دانشگاهها ، آموزشگاهها و مراکزی نظامی و کارگری اجازه داد تا رسماً در بوکس فعالیت کنند . وقتی جنگ دوم جهانی تمام شد (سال 1320) آمریکائیها موقع ترک ایران ، مقادیری وسایل بوکس را که در تهران داشتند ، در اختیار بوکسورهای ایرانی قرار داده ، در خیابان امیر آباد تهران (کارگر امروزی) مسابقه ای با بوکسورهای نوپای تهران دادند که گرچه برای آنها جنبه بازی خداحافظی از ایران داشت ، اما برای بوکسورهای ایرانی از این جهت خوب بود که خود را باور کرده و نوید ساختن یک بوکس خوب در آسیا را پدید آورده بودند . فی المثل در این مسابقه پیروزی مرحوم مهندس جمشید آبادی در برابر حریفش از آمریکا به نام " ادی اسپانو " یک موفقیت بزرگ بود ، آنها با همدیگر مسابقه ای مهیج ، سنگین و هیجان انگیز داشتند و مردم تماشاگر را به وجد و شوق آوردند . اولین مسابقه داخلی بوکس در سال 1324 (بعد از جنگ جهانی دوم) در ایران و اولین مسابقه رسمی قهرمانی کشور در سال 1325 در 6 وزن در محل پارک شهر فعلی معروف به سنگلج قدیم برگزار شد دراین سال اقای عبدا... نادری رئیس ، محمد تقی کیکاووس نایب رئیس و سلیم زاده دبیر فدراسیون بوکس و مرحوم علی مدد مربی تیم ملی بودند و قهرمانان اولین دوره کشوری در 6 وزن به شرح ذیل اعلام شدند: 51 کیلوگرم : محمد عل معین انصاری ، 54 کیلوگرم مهندس جمشید خانی ، 58 کیلوگرم : ابراهیم افشار پور ، 62 کیلوگرم : حسن ذوالفقاری ، 67 کیلوگرم : حسین شهاب ، 72 کیلوگرم : آراداشس ساگینیان ، 81 کیلوگرم : اسکندر استیوف (معروف به "شورا" که فوت کرده است) 81+ کیلوگرم : مهندس جمشید آبادی . فدراسیون بوکس ایران در سال 1325 تغییراتی در کادر هیئت رئیسه داد و مرحوم تیمسار بهامت رئیس فدراسیون شده ، تا سال 1327 در حالی که اعضای موثر و هیئت رئیسه ای نداشت ،‌ دوام آورد و در نیمه این سال ناچار مجدداً آقای عبدا... نادری سرکار آمده ، با همان هیئت رئیسه اولیه فدراسیون شروع به کار کرده و تیم ملی بوکس را برای حضور در المپیک 1948 لندن آماده ساخت . وی در المپیک 1952 هلسینکی نیز رئیس فدراسیون بود و با همان کادر و همکارانش تیم ملی بوکس را برگزیده ، به هلسینکی برد . آقای نادری در سال 1333 جای خود را به آقای فتح ا... امیر علایی داد . کادر رهبری فدراسیون بوکس در دوره او عبارت بود از : محمد مدیر امانی نایب رئیس ، شورا ، دبیر و مهندس اعتصام خزانه دار فدراسیون . ریاست امیر علایی بر فدراسیون تا اوایل سال 1341 ادامه داشت و رئیس بعدی فدراسیون علی عبده بود . مرحوم عبده ، طبق اظهار خود در مسابقات حرفه ای ایالات آمریکا شرکت کرده بود و علاوه بر بوکس ، به فوتبال علاقه بسیاری داشت و برای همین پس از تاسیس یک باشگاه به نام ((بولینگ)) در صدد تشکیل تیم فوتبال برآمد و با کمک دکتر منوچهر برومند و مرحوم پرویز دهداری ملی پوشان پیشین فوتبال ، تیم معروف و بلند آوازه پرسپولیس را تشکیل داد . در زمان وی نائب رئیس فدراسیون احمد ادب خواه و دبیر فدراسیون علی مدد و خزانه دار احسان نیرومند بود و مربی گری تیم ملی را پطرس نازاربیگیان بر عهده داشت . در سال 1346 فدراسیون بوکس ، باز هم دچار تغییر و تحول شد . این بار رئیس - مهندس آرادشس ساگینیان قهرمان سابق نائب رئیس مهندس در طلوعی قهرمان سابق و اداره فدراسیون پطروس نازاربیگیان مربی تیم ملی ایران .... ساگینیان هم حدود دو سال بر سر کار بوده در سال 1347 مهندس رضا قطبی جانشین او شد . اما چهار ماه بیشتر در کابینه بوکس دوام نیاورد و رفت و باز فتح ا... امیر علایی روی کار آمده ، رئیس فدراسیون شد و مرحوم نادری استاد اسبق بوکس را به دبیری فدراسیون بوکس برگزید . وی بعداً پطرس نازاربیگیان را به سمت نایب رئیس و مرحوم محمد نادری را به عنوان دبیر فدراسیون برگزید . امیر علایی مجموعاً حدود 16 بار بر کرسی ریاست فدراسیون بوکس تکیه زد و فروردین سال 1357- که انقلاب اسلامی و قیام ملت ایران بر علیه رژیم سابق به تدریج پا می گرفت صندلی ریاست را به سرهنگ نصرت ا... قهرمانی ، یکی از افسران نیروی هوایی تحویل داد و او نیز پطرس نازاربیگیان را در سمت نیابت ریاست ابقا کرد ، اما چند ماه بعد ، نازاربیگیان از همکاری با وی امتناع کرده و دست از کار کشید و بالاخره با پیروزی انقلاب شکوهمند بهمن 1357 ، او نیز برکنار شد و شاه حسینی اولین رئیس ورزش بعد از انقلاب اسلامی با همفکری قائم مقام خود حسین فکری ترجیح دادند کلید فدراسیون و کفالت امور جاری بوکس را که کلاً با جوش و خروش انقلاب مردم به حال تعطیل در آمده بود ، حدود 5 ماه به محمود مساعدیان بسپارند . وی با علاقمندان دیگر بوکس چراغ فدراسیون را تا انتخاب شورایی که باید بوکس را رهبری می کر د، روشن نگه داشت در این ایام بوکس تقریباً زندگی ساکت و آرام و بی مسابقه ای را گذراند و بالاخره با نظارت کمیته ملی المپیک ، درتاریخ 30/5/58 این افرا د، شورای فدراسیون بوکس را تشکیل دادند : امیر یاوری ، علی اکبر شکرایی ، غلامرضا حقگذار شهیدی (نمایندگان پیشکسوتان) ، سرهنگ عبدالحسین میرفخرایی (نماینده داوران) ، حسین برقشی (نماینده کارگران و مربیان بوکس) . این شورا ، مدت هفت- هشت ماه بوکس ایران را اداره کرد تا آن که فروردین 60 غلامرضا شهیدی را به عنوان مسئول شورای فدراسیون بوکس به کمیته ملی المپیک کشور معرفی کرد . شهیدی تا شهریور 60 یعنی 5 ماه و اندی سرکار بود و شهریور 59 وقتی آقای مصطفی داوری به ریاست سازمان تربیت بدنی برگزیده شد ، کنار گذاشته شد و حکم رسمی مسئولیت فدراسیون به نام ابوالقاسم صادقی و دبیری فدراسیون به نام کاظم صنعتی زده شد . این دو نفر ، مدتی بوکس را اداره کرده ، کوشیدند با استفاده از دستکشهای بزرگتر و کلاه ایمنی بوکس و تکواندو و غیره در مسابقات بوکس- که تا آن موقع در بوکس ما مرسوم نبود و دیده نشد بود- از تعطیلی ورزش بوکس جلوگیری کنند . اما ، از آنجا که جوان و کم تجربه بودند و از نیروها و تجربه های افراد علاقمند و پیشکسوت در جهت حفظ بوکس و ممانعت از تعطیلی آن ، بهره نگرفتند ، بوکس ایران در پی یک مصاحبه تلویزیونی که از جانب گروه ورزش شبکه اول تلویزیون با یکی از روحانیون ترتیب داده شده بود ، تعطیل شد و چند سالی پیشکسوتان و مربیان و قهرمانان و دست به قلمان بوکس به هر در کوبیدند ، قادر به بازگشایی فدراسیون و احیای بوکس رو به احتضار نشدند . این افراد چه در تهران و چه در شهرستانها ،سالها کوشیدند ، تا افکار خواص و دولتمردان جامعه ، بویژه روحانیون محترم نسبت به حقایقی چند در بوکس آماتور روشن شود و تفاوت آن با بوکس حرفه ای مشخص گردد و از بس در این زمینه سماجت و مقاومت به خرج داد ه، از روحانیون معظم استمداد کردند که بالاخره در سال 1368 ریاست محترم وقت مجلس و ریاست جمهور آقای هاشمی رفسنجانی ، عده ای از پیشکسوتان و مربیان و ورزشکاران بوکس را به حضور پذیرفته ، طی سخنرانی خود درباره هنرها و ورزشهای رزمی و دفاعی و اهمیت آن در انقلاب و سنگرهای مقاومت جبهه های جنگ مطلبی کلی به عنوان کردند که مجموع آن موافقت با بازگشایی بوکس را به ذهن متبادر می کرد . ... و بالاخره اواخر سال 1368 بود که دکتر حسن غفوری فرد ، معاون رئیس جمهور و سرپرست سازمان تربیت بدنی پس از جلب موافقت مقامهای ارشد مملکتی طی اطلاعیه ای بازگشایی سه فدراسیون بوکس شمشیر بازی و شطرنج را نوید داده چند صباح بعد آقای احمد ناطق نوری نماینده محترم مجلس شورای اسلامی را به عنوان رئیس فدراسیون بوکس جمهوری اسلامی ایران برگزید و از تاریخ این انتصاب کوششی همه جانب برای راه اندازی و احیای بوکس در سراسر کشور در دستور کار فدراسیون و پیشکسوتان و دست اندرکاران و مربیان و داوران و ورزشکاران قرار گرفت و بوکس از صفر حیاتی دوباره آغاز کرد از این تاریخ بود که فدراسیون و اعضائ علاقمند بوکس به فکر ساختن رینگ های تازه خرید وسایل و ابزار بوکس و تهیه سالنهای آموزش و تمرین افتادند و در عرض حدود 20 سال کارنامه ای از خود به جا نهادند که نیاز به تحریر مقاله و گفتارهای دیگر دارد

م:فدراسیون بوکس